Para além de Omelas

Em 1973, Ursula K. Le Guin apresentava ao mundo seu conto “The Ones Who Walked Away from Omelas” (Aqueles que foram embora de Omelas), o qual já discuti em uma coluna anterior — aqui. Essa história, parte conto e parte ensaio filosófico, tinha como dilema central a seguinte questão: Aceitar uma utopia construída no sofrimento total e absoluto de uma criança, ou rejeitá-la e simplesmente deixar a cidade, em direção a um lugar ainda mais indescritível.
Porém, essa pergunta é deixada em aberto; segundo a própria autora no posfácio, a história “não é uma resposta; é uma pergunta”. Omelas funciona como um espelho da nossa própria sociedade, cuja existência e sustento depende do sofrimento de milhões de pessoas.

Quarenta e cinco anos depois, a renomada autora N.K. Jemisin nos oferece uma resposta, na forma de seu conto intitulado “The Ones Who Stay and Fight” (Aqueles que ficam e lutam). Publicado como parte da antologia “How Long 'til Black Future Month?”, a obra é um diálogo direto com Le Guin.
Jemisin também apresenta uma utopia, a cidade de Um-Helat. Porém, ao contrário de Omelas, essa não é construída nas costas de uma única criança, mas sim numa espécie de “prevenção”, por meio de um grupo de pessoas que tem como trabalho cortar o mal pela raiz, monitorando e se livrando de pessoas que tragam a semente de noções de desigualdade, superioridade, ou outros males que possam corromper a felicidade/prosperidade da cidade e seus indivíduos.
A autora descreve um dos casos nos quais tais trabalhadores agem. Um homem, que havia quebrado as leis da cidade e foi exposto à ideia de que algumas pessoas são menos importantes que outras. Após o matarem, os trabalhadores são confrontados com uma criança, sua filha, que presenciou todo o acontecimento.
Então ela conta como a criança é resgatada pelos trabalhadores e, brincando com nossas expectativas (tendo Omelas em mente), se dirige ao leitor de maneira horrorizada perguntando se esperávamos mesmo que a história acabaria com o assassinato de uma criança.
Por meio de sua obra, a autora nos convida a questionar o porquê de sermos tão resistentes à ideia de que uma utopia, ou até simplesmente uma sociedade melhor, possa existir. Ao mesmo tempo, questiona também a falsa dicotomia apresentada por Le Guin, de um lado ficar e ignorar, do outro ir embora e abandonar.
Para a autora, a injustiça funciona como um vírus com potencial de se alastrar.
Portanto, não devemos simplesmente rejeitá-la e virar-lhe as costas, mas ficar e lutar. Deixar a cidade, como fazem alguns cidadãos de Omelas ao descobrirem sobre a criança abusada, é um ato individual. Um ato sem significado, pois a criança continua a sofrer e a cidade continua alicerçada nesse sofrimento.
Já o caminho proposto por Jemisin, ficar e lutar, implica em uma responsabilidade coletiva e direta na construção dessa utopia.
A utopia de Um-Helat não é um grande objetivo final a ser alcançado, mas sim um processo, uma luta constante a ser travada contra essas sementes que fomentam a injustiça.
Assim, se a pergunta de Le Guin era sobre o que fazer diante de uma utopia corrupta (com duas opções insatisfatórias), a resposta de Jemisin é uma interpelação sobre o que fazer para construir e sustentar uma sociedade verdadeiramente justa. O convite final não é para contemplar um horror distante, mas para assumir uma responsabilidade compartilhada no presente.
A obra de Jemisin nos desafia a abandonar o cinismo e a passividade, sugerindo que a utopia, mais que um lugar, é uma escolha diária de ação coletiva contra as sementes da desigualdade.




7M dạo này thấy mọi người nhắc hoài nên mình bấm vào xem thử cho biết thôi. Mình không có đọc sâu hay làm gì nhiều, chủ yếu lướt qua xem giao diện có dễ chịu không. Cảm giác đầu tiên là trang nhìn khá gọn, khoảng trắng vừa đủ nên không bị ngộp mắt. Mình thích nhất kiểu họ chia nội dung thành từng khung riêng, nhìn phát biết chỗ nào là thông tin chính chỗ nào là phần phụ, kéo xuống cũng không bị lẫn. Thanh menu để khá rõ ràng nên mình chuyển qua lại vài mục nhanh, không phải tìm lâu. Nói chung lướt vài phút thấy ổn, kiểu “vào là hiểu” chứ không rối, nhất…
soicaulodechuan.net tối qua lúc ngồi chờ bạn tới quán cà phê mình lướt thử vài phút cho đỡ chán, kiểu vào xem bố cục ra sao; vừa mở lên đã thấy các khối nội dung chia mảng rõ nên mắt tự biết nên nhìn phần nào trước, không phải kéo qua kéo lại nhiều; cái mình để ý nhất là thanh menu đặt ngay chỗ dễ thấy nên chuyển mục khá lẹ, bấm qua bấm lại cũng mượt, không cần mò trong mấy lớp con; thêm một điểm nhỏ là mấy bảng thông tin họ canh theo dạng cột nên nhìn gọn, số liệu xếp thẳng hàng nên liếc cái là hiểu, đỡ rối; nói chung trải nghiệm lướt nhanh…
https://hi88cz.com/ tối qua mình tranh thủ vào thử lúc đang nghỉ tay, ban đầu cũng hơi nghi nghi vì thấy mọi người nhắc nhiều quá nên sợ giao diện sẽ rối, nhưng mở ra thì nhìn khá ổn và dễ theo dõi. Mình không tìm hiểu nội dung sâu đâu, chủ yếu lướt để xem người mới có bị lạc không (kiểu vào xem cho biết thôi), và thấy thanh menu đặt ngay chỗ dễ thấy nên chuyển qua lại vài mục nhanh, không phải kéo lên kéo xuống nhiều. Mấy phần thông tin họ chia thành các ô/khung riêng nên mắt bắt chữ dễ, kéo xuống một đoạn là biết mỗi đoạn đang nói về gì. Màu nền với…
Mình thấy bạn bè nhắc hoài nên cũng ghé thử cho biết, kiểu vào xem giao diện của Sc88 David chơi ko đẹp thôi chứ không ngồi đọc kỹ. Vừa mở lên là thấy mấy khối tiêu đề to tách bạch, đặc biệt cái “Khuyến mãi” nhìn nổi nên không phải mò. Mình lướt xuống chút thì gặp phần “Tin tức” xếp ngay ngắn, nhìn phát biết đâu là bài mới đăng. Có vài bài dạng kinh nghiệm soi cầu đặt thành cụm riêng nên kéo nhẹ là thấy, không bị trộn lung tung với mấy nội dung khác. Nói chung chữ không rối, khoảng cách giữa các mục vừa đủ nên lướt nhanh cũng đỡ mỏi mắt. Mình thích nhất…
Every time I play the drift boss, I end up saying "just one last attempt" at least five times. The game is easy to understand from the very beginning, but reaching impressive scores takes patience, quick reactions, and consistent practice.